วิญญาณ…ผีเด็ก ณโรงพยาบาล

chainscary มีเรื่องลึกลับใน รพ เกี่ยวกับิวญาณที่หาคำอธิบายไม่ได้มาเล่า….

เป็นประสบการณ์ของเพื่อนคนนึงในโรงบาล เค้าเป็นโภชนากรณ์ชายที่ รพ แห่งหนึ่งไม่ขอเอ่ยนาม โภชนากรณ์คืออะไร? หลายคนคงไม่รู้จัก? โภชนากรณ์นี้ หน้าที่เขาคือคนที่คอยทำอาหารส่งคนไข้ ประจำในโรงบาลครับ

อาทิเช่น หมอจะสั่งออเดอร์ว่า คนไข้คนนี้งดอาหารหวาน อีกคนงดเค็ม หรือบางคนที่มีปัญหา ใส่ท่อช่วยหายใจหรืออาการหนัก กินทางปากไม่ได้ เราก็ใช้อาหารปั่นแบบถุงหรือเรียกว่าBD (Blenderized diet)ให้คนไข้ทางสาย..

เพื่อนผมคนนี้ เค้าเพิ่งจบใหม่ ไฟกำลังแรง วันนั้นก็ไปรับเวรที่ รพ แห่งนึง ซึ่งนักโภชนากรณ์ก็มีเข้าเวรแบบหมอนี่แหละ อยู่ถึงเช้า มีห้องพักให้เพราะคนไข้ต้องกินมื้อดึกด้วยในกรณีอาหารปั่น

วันนั้นเข้าเวรวันแรก อยู่คนเดียว ก็ทำงานไปตามปกติ นั่งดูทีวีกินขนมไปเพลินๆ พอสักประมาณ3ทุ่ม ก็มีออเดอร์โทรศัพท์เข้ามาจากพยาบาล เค้าก็ไปจัดการปั่นอาหารตามออเดอร์ ใช้โปรตีนเท่าไร แป้งอัตราส่วนแค่ไหน ก็ทำออกมาได้เป็นBD 1ขวด เพื่อเอาไปส่งแผนกเด็ก

พอ 5ทุ่มก็เข้านอน เก็บแรง เผื่อดึกๆ มีโทรศัพท์ตามให้ปั่นอาหารอีก เค้าบอกนอนไปสักพัก ก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตู เป็นเสียงก๊อกแก๊กเบาๆ ดังอยู่ราว5นาที ดังๆหายๆ ก็เลยไปเปิดประตูห้อง ในใจก็คิดว่าใครจะมาหาป่านนี้วะ เพราะปกติ พยาบาลหรือ จนท คนอื่น ถ้ามีธุระ ก็จะโทรมามากกว่าเดินมาเอง…

พอเปิดประตูไป..อ้าว ว่างเปล่า ไม่มีใครเพื่อนผมเลยคิดว่าแค่ลมพัด ช่างเหอะ หูฝาดจึงไปนอนต่อไม่ได้สนใจ ผ่านไปไม่นาน นอนไปไม่ทันได้หลับ ตรงตู้เย็นมุมห้อง จู่ๆก็ได้ยินเสียง ก้อกแก้กที่ตู้เย็นอีก… จึงรีบเปิดไฟแล้ววิ่งไปดู ภาพที่เห็นคือ ตู้เย็นเปิดแง้มไว้…แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่า คือ

ที่ชั้นวางตู้เย็นอาหารปั่นBDขวดเมื่อกี้ ของเด็กที่เสียชีวิต กลับหกเลอะเทอะเหมือนมีคนมาเปิดไปกินอย่างหิวโหย

ทั้งที่ก่อนเก็บก็ปิดฝาอย่างดีตอนนั้น เพื่อนผมตกใจมากจนทำอะไรไม่ถูกเลยโทรหาพี่ที่เป็นโภชนากรณ์เหมือนกันแล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังปรากฎพี่มันตอบมาว่า

“เวรแล้ว มึง!! ไปเก็บแบบนั้นได้ไง ทิ้งไปเลยเว้ยวันหลังห้ามเก็บ อาหารปั่นพวกนี้ปั่นให้ใคร ก็คือของคนนั้น ติดชื่อคนๆนั้น ต่อให้เค้าเสียชีวิตไปก็ยังเป็นของเค้ารีบเลยนะ ขอขมาแล้วเอาไปทิ้งหลัง โรงบาลตอนนี้เลย !!”

เพื่อนผมเลยนำขวดนั้นไปทิ้งถังขยะเขียวหลัง รพ ซึ่งจะรอรถขยะมาเก็บในตอนเช้า แต่ระยะทางเดินกว่าจะไปถึงก็ค่อนข้างมืด เนื่องจากทั้งดึก และเงียบบริเวณหลัง รพ ไม่มีผู้คน มีแค่แฟลชพยาบาลเก่าๆ ซึ่งมีไฟเปิดแค่ไม่กี่ห้อง

คนคงนอนกันหมดแล้ว พอไปถึงถังขยะ กำลังจะทิ้งBDขวดนั้นจู่ๆก็มีลมพัดหวิวมาวูบนึง มันบอกเย็นสะท้านไปทั้งตัวแล้วก็มีเสียงเด็กเล็กๆแหลม เย็นยะเยือก

ว่า….
“น้าาา” ตอนนั้นมันบอกกูแข็งไปทั้งตัว ขวดBDยังคาอยู่ในมือไม่ทันทิ้ง ก็ค่อยๆทำใจหันหลังไปดู..

เพื่อนผมอึ้งและสิ่งที่ปรากฎ เป็นเด็กชายคนนึง ตัวเล็กๆใส่ชุด รพ ศีรษะไม่มีผมลักษณะเหมือนเด็กให้คีโม ก้มหน้าอยู่ แล้วน้องก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา ตาแดงก่ำ หน้าโกรธแค้น
พร้อมบอกว่า “น้าจะเอาของผมไปไหน”….”ผมหิววววววววว”